hollen of stilstaan

Soms voelt het leven als hollen of stilstaan. Nu we weer opstarten na de intense periode van verplicht thuiszitten, heb ik de neiging om heel hard te gaan rennen. En onderweg kom ik allerlei gedachten tegen, zoals: ‘ik moet de verloren tijd inhalen, ik moet juist nu knallen, ik moet mij nu onderscheiden van de rest, ik moet, ik moet, ik moet….’

In dat moeten en rennen kom ik mijzelf keihard tegen. Doordat ik te ver vooruit ren, verliest de rest mij uit het oog. Ik leg mijzelf allerlei verplichtingen op en ik vergeet te letten op de kansen die voorbij komen.

Het enige wat ik echt moet, is terug in de ontspanning. Ik mag vertrouwen op mijn talenten die ik gebruik in de coaching. Ik mag erop vertrouwen dat de juiste cliƫnten de weg naar mijn praktijk weten te vinden. Ik mag ervan uitgaan dat mijn inspanningen in het netwerken en promoten voldoende zijn. Ik mag zeker genieten van de tijd die ik in mijn gezin heb gestoken.

Al dat moeten brengt mij terug naar de bijna burn-out van nu 2 jaar geleden. En dat is juist wat ik niet wil. Ik wil weer mijn stipje op de horizon zetten en vooruit kijken. Zo schakel ik terug van hollen naar wandelen. Nee, ik ga niet stilstaan. Juist nu blijf ik in beweging, maar niet te snel vooruit. Niet iedereen voorbij rennen maar mijn aandacht richten op wat er voor mijn neus gebeurt.

Er gebeurt heel veel moois. Nieuwe kansen bieden zich aan. Ik hoef alleen maar te bukken en ze te pakken. Pak jij ook de kansen die voor je voeten liggen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *